Article Capt. Hereford Highlife Magazine sept. 2011
http://content.yudu.com/Library/A1u8n7/ArticleaboutartistCa/resources/2.htm
Persberichten
Persbericht Lookforart tbv AAF Amsterdam 2010
Door Louk Varossieau
ERWIN STIENSTRA GEEFT ZERO EN NUL NIEUWE DIMENSIE
Zero, minimal art, nul en concept art, waarin de materialiteit en vlakverdeling een hoofdrol vervulden, heeft grote namen in de hedendaagse kunst opgeleverd. Monochrome werken die ontstonden in de periode vanaf 1958, toen Heinz Mack en Otto Piene de Duitse groep Zero lanceerden. Waardoor de grenzen tussen schilderkunst en beeldhouwkust vervaagden. Zij zetten zich af tegen Cobra. Belangrijke zero- en nulkunstenaars in Nederland waren o.a. Armando, Jan Schoonhoven, Henk Peeters en Herman de Vries. Met de Belgen Pol Bury, Jef Verheyen en een grote groep Duitsers in het kielzog van Mack en Piene veroverden zij de wereld. In Italie en Frankrijk gold hetzelfde. Voor respectievelijk Lucio Fontana en Yves Klein. Net als voor de Zweden Daniel Spoerri en Jean Tienguely c.s. En o.a. de Japanners Kana Yama, Tanaka, Yoshi Hara en velen anderen.
Anno nu maakt Erwin Stienstra (1971) furore
Erwin Stienstra werkt onder de naam Hereford. Zijn markante en monumentale wandplastieken met een geometrisch karakter lijken licht uit te stralen, elk met een eigen signatuur. Door te focussen op een bepaald punt lijkt het onder hoge druk gespoten lijnenspel van acrylaat te vibreren/bewegen. De werken worden monochroom uitgevoerd.
Hereford zelf aan het woord:
“Ik ben geïnteresseerd in het psychisch effect, een esthetische ervaring, die wordt opgeroepen door de interactie van tegen over elkaar geplaatste lijnen. Ik werk uiterst expressief met minimalistische bewegingen en geconcentreerde beeldhouwkunst. Het licht wordt opgevangen door dit beeldhouwwerk, waardoor een lichtwand ontstaat, een kunstwerk dat de interactie opzoekt met het variabele daglicht. Het object lijkt onderdeel te zijn van een groter geheel door het all-overeffect. Door het lichtspel krijgen de objecten een mysterieus karakter, ongeacht de kleur en elke frivoliteit en excentrieke vrolijkheid vermijdend. Mijn favoriet coloriet is vermiljoen, diamantzwart en wit. Het medium accentueert de plastificering van ratio emotio en metafysica. Het geheel zorgt uiteindelijk voor een verrassend spanningsveld voor de kijker.
Persbericht tbv Miljonaire fair 2010
(Uitleg bij monumentale wandsculpturen)
“Serial sabotage”
De filosofie achter deze titel begint in de periode van het avant-gardisme.
Avant-garde is van oorsprong eigenlijk een militaire term die van toepassing is op speciale troepen die zich bezig hielden met bijv. een strategie zoals sabotage.
In de kunst staat avant-garde vooral voor het breken met traditionele (academische) regels en vraagstellingen als voor wie maak je kunst en wat is de functie van kunst.
Volgens Kant (filosoof waarvan zijn invloed in bijvoorbeeld de esthetiek nog steeds actueel is) moet kunst vooral gaan om vorm en kleur en niet zozeer om de voorstelling. (mijn sculpturen gaan letterlijk alleen maar over deze twee kenmerken vorm en kleur! Je zou zelfs kunnen stellen: ..dat ik elke vorm van voorstelling (in mijn sculpturen) geëlimineerd heb en dus het beoogde doel bereikt. Sabotage !!
Wat ook belangrijk was in het avant-gardistische denken (wat nu nog steeds actueel blijkt… het zgn. neo-avant gardisme ) was het bepalen van je rol als kunstenaar in de institutie.(institutie een maatschappelijk patroon dat de individuen in die maatschappij programmeert volgens (al dan niet bewuste) regels.)
Het doel van de kunstenaar zelf zou moeten zijn om steeds maar tegen de institutie te vechten om tot bijv. een betere wereld te komen.
Dus “ serial sabotage” voor mij staat o.a. voor: het continue gevecht tegen de nog steeds aanwezige gevestigde klassieke denkpatronen (te herkennen bij academies, een groot deel van de galleries en het pluche van de bepalende kunstfondsen.)
Hereford 2010
