Sculpturen van Hereford

ERWIN STIENSTRA GEEFT ZERO EN NUL NIEUWE DIMENSIE

Door Louk Varossieau

Zero, minimal art, nul en concept art, waarin de materialiteit en vlakverdeling een hoofdrol vervulden, heeft grote namen in de hedendaagse kunst opgeleverd.

Monochrome werken die ontstonden in de periode vanaf 1958, toen Heinz Mack en Otto Piene de Duitse groep Zero lanceerden. Waardoor de grenzen tussen schilderkunst en beeldhouwkust vervaagden. Zij zetten zich af tegen Cobra.

Belangrijke zero- en nulkunstenaars in Nederland waren o.a. Armando, Jan Schoonhoven, Henk Peeters en Herman de Vries. Met de Belgen Pol Bury, Jef Verheyen en een grote groep Duitsers in het kielzog van Mack en Piene veroverden zij de wereld.

In Italie en Frankrijk gold hetzelfde. Voor respectievelijk Lucio Fontana en Yves Klein. Net als voor de Zweden Daniel Spoerri en Jean Tienguely c.s. En o.a. de Japanners Kana Yama, Tanaka, Yoshi Hara en velen anderen.

Anno nu maakt Erwin Stienstra (1971)  furore

Stienstra bedient zich van het pseudoniem Hereford.

Zijn markante, grote, monochrome wandplastieken, herkenbaar aan het geometrisch karakter, lijken ligt uit te stralen. Door het onder hoge druk van het met acrylaat op panelen gespoten lijnenspel lijken de werken te werken te vibreren, waardoor een geheel eigen signature en hoogst persoonlijke schoonheid wordt gecreëerd. In monochromen zeer herkenbare plastieken

Stienstra zelf aan het woord:

“Ik ben geïnteresseerd in het psychisch effect, een esthetische ervaring, die wordt opgeroepen door de interactie van tegen en over elkaar geplaatste lijnen.

Dit weefsel begint ruimtelijk te vibreren. Uiterst expressief met minimalistische bewegingen  en geconcentreerde schilderkunst. Het licht wordt opgevangen door dit weefsel, waardoor eigenlijk geen schilderij maar een lichtwand ontstaat. Monochrome  rechthoeken  die grenzeloos doorwoekeren. Hierdoor krijgen de monochrome werken een mysterieus karakter, ongeacht de kleur, elke frivoliteit  en excentrieke vrolijkheid vermijdend.

Mijn favoriet coloriet is vermiljoen, diamantzwart, grijs en wit.

Ik spuit onder hoge druk  op een  kleurfonds met expressieve en improviserende hand een rasterend weefsel van grote en kleine horizontaal en verticaal  plaatsende lijnen in monochrome rechthoeken. Welke een psychisch effect beogen. Immers de mens rationaliseert rudimentair horizontaal en verticaal. Met als onbedoeld resultaat een grote aantrekkingskracht voor de één en het tegenovergestelde voor de ander. Ook de keuze van het  medium zal dit verder accentueren. Plastificering van ratio en metafysica. Waardoor een verrassend spanningsveld ontstaat voor de kijker.”